Klant ervaringen

Onze ervaring met DSDR-therapie bij Molly bij Manuela

In maart vorig jaar kwam Molly als herplaatser bij ons wonen, als tweede hond naast onze stabiele en gevoelige doodle Bram. Haar eerste start had ze gemaakt in een ander gezin, maar vanwege allergie moest er al snel een nieuw thuis voor haar gevonden worden.

De eerste periode bij ons verliep goed. We investeerden veel in haar en merkten al snel dat Molly een ontzettend gevoelige en sensitieve hond is, die het heel graag goed wil doen. We maakten een fijne start samen.

Tot een gebeurtenis tijdens onze vakantie in Frankrijk. Door een onverwachte situatie werd Molly blootgesteld aan veel vuurwerk, wat een enorme schrikreactie veroorzaakte. In eerste instantie leek ze hiervan te herstellen, maar in de maanden daarna ontwikkelde ze een sterke angst voor geluid.

Knallen, motoren of zelfs verre schoten zorgden ervoor dat ze volledig verstijfde van angst. Uiteindelijk durfde ze nauwelijks nog naar buiten. Wandelen werd steeds moeilijker en soms moesten we haar zelfs optillen of in een buggy vervoeren omdat ze zo overweldigd was.

We probeerden van alles: begeleiding, adviezen, ondersteuning via de dierenarts en osteopaat zelfs medicatie rondom de feestdagen. Toch voelden we dat dit niet de oplossing was die we zochten.

Via onze zoektocht kwamen we uit bij DSDR-therapie. Omdat ik vanuit mijn werk bekend ben met EMDR bij mensen, sprak deze methode mij direct aan. Uiteindelijk kwamen we terecht bij Manuela, en dat bleek een keerpunt.

Wat ons het meest heeft geraakt, is dat de therapie niet alleen gericht was op Molly, maar ook op ons als eigenaren. Tijdens de eerste sessie kregen we al inzicht in ons eigen gedrag. Vanuit liefde en zorg bleken wij Molly onbewust te veel te beschermen. We wilden haar helpen, maar namen haar daarmee ook de kans om zelfvertrouwen op te bouwen.

We leerden haar meer ruimte te geven. Tijdens wandelingen mochten we vertragen, haar laten observeren en haar zelf keuzes laten maken. In plaats van haar voortdurend gerust te stellen, leerden we er simpelweg voor haar te zijn.

De DSDR-therapie zelf was bijzonder om te zien. Met behulp van zachte, afwisselende trillingen werd Molly tijdens wandelingen blootgesteld aan prikkels. Tot onze verbazing ging ze hier veel beter mee om dan we gewend waren.

Na de eerste sessie zagen we al verandering. Diezelfde avond liep ze ontspannen mee in het donker, iets wat daarvoor bijna onmogelijk was. Natuurlijk waren er daarna ook momenten van terugval, maar we begrepen dat dit onderdeel is van het proces: stap voor stap vooruit.

We hielden tussendoor contact met Manuela, waarbij we konden delen wat goed ging en waar we nog tegenaan liepen. We kregen praktische tips die we direct konden toepassen. Na verloop van tijd volgde een tweede sessie, opnieuw volgens hetzelfde principe. Wat opviel, was dat we toen al minder ondersteuning nodig hadden, we konden zelf steeds meer.

En dat is misschien wel de grootste winst. We hebben Molly veel beter leren begrijpen. We weten nu wat ze nodig heeft en hoe we haar kunnen begeleiden. Wanneer ze spanning ervaart, geven we haar de ruimte om stil te staan en de situatie te observeren. Met kleine zoekspelletjes helpen we haar om spanning los te laten en weer in beweging te komen.

Het gaat inmiddels echt ontzettend goed met haar. Molly zal altijd een gevoelig hondje blijven, maar wij hebben handvatten gekregen om haar daarin te ondersteunen. Zowel bij haar als bij ons is het vertrouwen gegroeid.

Waar we eerder schrokken van elk geluid, kunnen we nu samen even stilstaan: wat horen we, wat betekent het, en hoe gaan we ermee om?

De wandelingen zijn nog steeds bewust en soms intensiever dan voorheen,  het is niet simpelweg “lopen en meegaan”. Maar het is weer leuk. We hebben er weer vertrouwen in. En misschien nog wel het belangrijkste: Molly heeft vertrouwen in zichzelf ontwikkeld.

Ze is vrijer geworden, zelfstandiger… en ja, ook een beetje stouter. Maar dat hoort bij haar, en dat mag er helemaal zijn.

We zijn Manuela ontzettend dankbaar voor de begeleiding, voor de inzichten en voor deze vorm van therapie. De combinatie van DSDR en de praktische handvatten heeft voor ons echt het verschil gemaakt.

Met uiteindelijk slechts twee sessies hebben we enorm veel bereikt. En mocht het nodig zijn, weten we dat er altijd ruimte is voor verdere ondersteuning. Maar op dit moment kunnen we samen verder,  met vertrouwen.

En dat is misschien wel het mooiste resultaat van alles.

Onze hond Bo had veel moeite met wandelen aan de riem. Dit werd het afgelopen jaar steeds erger tot we op een punt kwamen dat Bo 1x per dag met veel moeite uitgelaten werd, en alleen te lokken was met plakjes vleeswaren. We wisten niet precies waarom hij zoveel stress had. Wellicht door zijn verleden, Bo is geadopteerd uit Bosnië.
Via via kwamen we bij Manuela terecht voor DSDR therapie. 2 sessies gehad en Bo loopt nu weer hartstikke goed mee! We maken eindelijk weer lange wandelingen!
Manuela weet waar ze over praat en geeft goede tips om mee aan de slag te gaan. Ze vraagt op welke manieren de hond stress ervaart en hier past ze de therapie op aan. Manuela legt goed uit wat ze doet, en waarom ze het doet. Ik vond beide sessies erg fijn en leuk om te volgen. Leuk om op die manier met je hond aan het werk te zijn. Deze therapie heeft bij Bo goed zijn vruchten afgeworpen en ik ben Manuela erg dankbaar!

Manuela heeft een wereld van verschil gemaakt voor onze jonge hond Olivia. Toen Olivia op vier maanden bij ons kwam, worstelde ze met diepe angst en onzekerheid naar mensen toe. Wandelen was een uitdaging, haar zindelijkheid en eetgedrag leden onder de spanning, en ze sloeg direct aan bij de minste prikkel. Haar emmertje zat snel vol en kregen we maar niet leeg. We hadden al meerdere therapieën en trainingen geprobeerd, maar zonder noemenswaardig resultaat.

Op acht maanden begonnen we met DSDR-therapie bij Manuela. In slechts vijf sessies over drie maanden zagen we een ongelooflijke transformatie. Al na de eerste sessie leek er een deur open te gaan, plots konden we beter contact met haar maken. Olivia werd stapje voor stapje dapperder. Ze toont nu vaker kalmerende signalen in plaats van te blaffen en zoekt steun bij ons in spannende situaties. Ook geniet ze van detectietraining, iets wat we maanden geleden niet voor mogelijk hielden.

Dankzij Manuela’s begeleiding en haar scherpe inzicht in Olivia’s behoeften, is haar vertrouwen gegroeid en het trauma ongevoeliger gemaakt. Ze heeft niet alleen Olivia geholpen, maar ook ons, door mee te denken over de juiste voeding waardoor Olivia eindelijk beter eet. We zijn haar ontzettend dankbaar voor alles wat ze voor ons en Olivia heeft betekend!

Mijn 8 jarige border collie, Timo, heeft in de loop van de jaren een angst voor geluid ontwikkeld. Vallende eikels op het dak bij de hondenschool maken dat hij niets meer wil doen, vuurwerk, onweer, schoten zelfs het geluid van een motor op afstand doet hem stoppen met wat hij aan het doen is. Dit heeft zich het laatste halfjaar zo opgebouwd dat hij er fysiek klachten door heeft gekregen. Schrikken, in elkaar krimpen, spieren in de rug vasthouden. Hij wil niet meer op alle wandelingen mee, is zijn zelfvertrouwen kwijt. 

Op FB kwam een post voorbij over DSDR. Het proberen waard. Na telefonisch contact een afspraak gemaakt met Manuela Tax in Zundert. Timo kennis laten maken met de buzzers op een rustige manier. Daarna gaan wandelen met de buzzers aan zijn tuigje. Manuela gebruikt onderweg de mogelijkheden die zich voordoen met allerlei geluiden om te zien hoe Timo daarop reageert, ook houd ze het hele beeld wat er gebeurt goed in de gaten. Door middel van de buzzers begon hij wat meer te ontspannen en dat was ook in zijn houding goed te zien. Na een tijdje was Timo zo moe dat we stopte. Het resultaat na 3 sessie was voor mij bijna niet te geloven. Timo was minder bang, herstelt sneller na een schrikreactie, had meer zelfvertrouwen, ook duidelijk te zien bij de detectie, begon zijn huisgenoot Aussie uit te dagen en hij gaat weer mee op alle wandelingen. Zelfs het knallen met oud en nieuw heeft hij redelijk doorstaan. Het herstel na een dag of 10 was er weer. Doordat de sessies op afwisselende locaties en met verschillende geluiden plaats vinden komt er veel aan bod wat in het dagelijks leven voorkomt.

Mocht Timo een terugval krijgen weet ik in ieder geval waar ik terecht kan om dit te verhelpen.

Manuela dank je wel.

Guusje woont vanaf pup bij ons, ze is een hele lieve zachtaardige en erg aanhankelijke hond. Op een gegeven moment werd ze heel erg bang voor geluiden maar ook voor auto’s, wat steeds erger werd zodat het wandelen voor haar maar ook voor ons niet meer leuk was.

Ook had ze grote moeite met het passeren van sommige honden. We hebben hiervoor verschillende trainingen gevolgd, heel veel tips gekregen, maar uiteindelijk eigenlijk allemaal zonder resultaat.  

Op enig moment zijn we in contact gekomen met Manuela.  We konden snel bij haar terecht, we hadden geen idee wat ons te wachten stond. Maar Manuela heeft ons heel erg veel geleerd en de DSDR therapie was voor Guusje maar dus ook voor ons geweldig!!  

Na de sessie had Guusje een paar dagen rust nodig, een kort plas en poep rondje is dan genoeg.

In het weekend wilde we met haar gaan wandelen dus moest ze mee in de auto. Wij waren echt heel erg verrast toen ze niet als een bang hoopje op de achterbank in de auto ging liggen, maar heel de weg tussen ons in stond te kijken. Wij waren vooral heel erg blij voor Guusje.

Hoewel voor Guusje autorijden nooit een feestje zal zijn, gaat het toch heel erg goed en nu hebben we hier een hele grote stap ingemaakt.

Het passeren van auto’s die veel geluid maken door bijvoorbeeld een kar, tractoren of brommers was ook een groot drama. Nu stopt ze zodra ze een auto of een bromfiets hoort uit zichzelf en kijkt ze ons aan. Ze weet dat er een beloning aan komt, dit gaat nu echt heel goed. Als Guusje uitviel kon je geen contact meer met haar krijgen. Wat je ook deed ze zag en hoorde je dan echt niet. Heel af en toe als haar stress emmertje vol zit gaat het nog mis, maar dit is incidenteel.  

Het passeren van mensen gaat nu ook echt goed, waar dit voorheen ook nogal eens een uitval betekende. We kunnen nu gerust langs het schoolplein met spelende kinderen lopen Guusje vindt het helemaal prima nu. In het najaar gaan we aan de slag met vuurwerk bij Manuela. We hebben er vertrouwen in dat Manuela Guusje hier ook bij kan helpen. Wij zijn zo blij dat we bij DSDR therapie terecht zijn gekomen. Het heeft Guusje maar ook ons heel veel rust gebracht! 

Onze hond Lou (mix Herder/Podenco ibicenco) is toen ze 3 maanden was vanuit een opvang op Ibiza naar Nederland gevlogen.  Ze is heel sociaal opgegroeid en is ontzettend lief. Nadat ze enkele weken bij ons in Nederland was, kwamen we erachter dat ze verschrikkelijke angst voor autorijden had. Voorheen dachten we dat dit wel over zou gaan door middel van zelf trainen, maar helaas. Na een cursus te hebben gevolgd bij een gedragstherapeut zijn we toch verder gaan zoeken. Tijdens mijn opleiding aan de Martin Gaus academie leerde ik iemand kennen die mij vertelde over DSDR-therapie. Eenmaal contact te hebben gehad met Ninette (oprichter van deze therapie) zijn we in contact gekomen met Manuela. Hier ging een wereld voor ons open. Ze heeft ons ontzettend veel geleerd en de therapie was echt een uitkomst. Lou is van hevig kwijlen en wijd open gesperde ogen naar een wat rustiger hondje gegaan. De trilplaatjes (bevestigd op haar flanken) zorgen duidelijk voor rust bij Lou.  

Ik ervaarde behoorlijk wat spanning voorafgaand aan de sessie en tijdens de sessie. Dit reflecteert direct op je hond en Manuela heeft mij hier uitstekend bij geholpen waardoor Lou duidelijk ook rustiger werd. De training is hierdoor niet alleen voor je hond een handvat, maar ook voor jezelf. Je leert je hond beter kennen door gedrag en observatie. Belangrijk hierbij is ook om te blijven oefenen buiten de sessie om.

Lou zal autorijden nooit echt leuk gaan vinden vermoeden we, maar door deze therapie zijn we flinke stappen vooruit gegaan en stapt ze nu wel makkelijker en minder stressvol de auto in.

Rookie is aangevallen en gebeten toen hij nog een pup was van 6 maanden. Daarna was hij erg angstig en zat niet goed in z’n vel, hij heeft een trauma opgelopen bij de dierenarts door dit alles. Hij was bang als hij andere honden tegen kwam ook de plek waar het gebeurde was niet fijn.

Iedere sessie gingen we een stapje verder, we begonnen in huis, dan op straat en dan richting de dierenarts. Er werd goed gekeken wat Rookie aan kon. Na de sessies zag je Rookie steeds meer ontspannen en vrijer worden. 

Manuela voelt de hond goed aan. Ze zegt duidelijk wat ze doet en waarom ze dat doet. Ze geeft goede tips om verder te komen met de hond.

Nu na de therapie is hij minder onzeker en weer nieuwsgierig naar nieuwe situaties en sommige honden. Hij zit lekker in z’n vel dat merk je aan alles.

Hij is opgewekt en weer vrolijk.

We hebben veel aan de therapie gehad. Zeker iets om aan te bevelen .

Joeki is een Friese Stabij van bijna 3 jaar oud. Voor ons is het de eerste hond. Dat is een extra uitdaging gebleken, vanwege het jachtinstinct en extreme geluidsgevoeligheid van dit ras. Ook blijkt Joeki snel angsten op te bouwen. Ze is vooral bang van auto's, wat leidt tot trekken en blaffen naar verkeer tijdens het wandelen. Hiervoor hebben we de hulp van Manuela gevraagd met haar DSDR-therapie. De negatieve spiraal waarin we beland waren, kon hiermee gelukkig doorbroken worden.

De eerste DSDR-sessie was vooral wennen en is gestart in de woning en de tuin. Naast het gebruik van de trilapparaatjes is vooral ook de omgang met Joeki heel belangrijk. Het bewaren van rust, korte wandelingen op bekend terrein, veel laten snuffelen en begeleiden. Langzaam breiden we de wandelingen tijdens de sessies met Manuela uit. Als de buzzers worden geactiveerd kan Joeki snel de spanning laten afvloeien. We zijn er nog niet, maar er is hele goede vooruitgang te zien. Ook buiten de sessies gaan we inmiddels weer met plezier met Joeki op pad. 

Dit is Sjors, heidewachtel, 6 jaar.

Als pup, in zijn eerste levensjaar heeft hij 3 keer kiezelstenen gegeten, 3 operaties gehad. Dat was heftig voor hem, vooral de 2 keer, dat was 6 weken na de eerste keer.

Sjors wilde niet meer mee gaan wandelen. Als we de poort uitkwamen wilde hij niet meer rechtsaf, daarna ook niet meer linksaf. Hij was bang voor allerlei harde geluiden op straat, oa bouwgeluiden. Ook vuurwerk en onweer deden mee.

Zo zijn wij bij Manuela terechtgekomen, op advies van de dierenarts.

We zijn begonnen met de training, de hond de juiste begeleiding geven was een van de adviezen, en stap voor stap ging dat beter. We konden weer op pad.

Daarnaast zijn we gestart met DSDR therapie. Vooral ook voor alle geluiden waar Sjors heel sterk op reageerde.

We hebben op straat geoefend en vuurwerktraining gedaan, en dat lukte vrij goed. Hij reageert nog op de echte, harde klappen, maar ja ook een hond mag schrikken, als deze maar weer snel hersteld.

Ik heb veel tips/handvaten gekregen, om zijn aandacht te krijgen en dan vasthouden tijdens het wandelen als je een andere hond tegenkomt, en hem rustiger krijgen in stressmomenten. 

Op dit moment zijn we bezig met “piepjes”, waar Sjors op reageert, dat wil zeggen, dat Sjors de deuren open springt en naar boven vlucht (een veilige plek). Aangezien er bijna overal piepjes in zitten (wasmachine, magnetron, noem maar op) is dit de volgende uitdaging.

Onze Kobus, een kruising tussen kooiker, border collie en Friese stabij is een zeer energieke jonge hond, nu zo’n kleine 20 maanden oud.
Omdat we ervan uit gingen, dat hij zijn energie toch ergens kwijt moest, zijn we er veel mee gaan spelen, ballen gooien, sjouwen en wandelen.
Het leek er op, dat zijn energie niet te temmen was en hij bleef erg druk.
Wat wij van Manuela hebben geleerd is, dat veel bewegen bij deze hond juist averechts werkte en leidde tot overprikkeling.

We zijn met hem het DSDR traject ingegaan waarbij hij spanning laat afvloeien en bewust rustmomenten worden ingebouwd.
Momenten voor een rustgevende activiteit, zoals brokjes verstoppen die gezocht moeten worden, brokjes verstoppen in een snuffelmat, of een likmat geven. In zo’n snuffelopdracht raakt hij zijn energie ook kwijt en gaat hij er vanzelf toe over om te gaan liggen.
Ook blijkt, dat hij kalmeert van rustgevende muziek. 

Kobus had ook erg veel last van verlatingsangst als hij alleen werd achter gelaten.
Een aantal EMDR-sessies heeft duidelijk verbetering gebracht. Verlatingsangst is niet zo meer aan de orde.

Het wandelen voorbij een school gaat nu ook goed.

Tjalfie is een reddingshond en een therapiehond dus die gaat een paar keer week mee in de auto. Maar op een gegeven moment raakte hij steeds meer in de stress, hijgen kwijlen, grote ogen. We zijn een langere periode met de camper op vakantie geweest en hij is toen een paar weken ziek geweest. Ik vermoed dat hij dat gevoel gekoppeld heeft aan het auto rijden.

Daarom zijn we op zoek gegaan naar een mogelijke oplossing, zodoende kwamen we terecht bij DSDR therapie. We zijn met de camper naar de DSDR therapeut gereden en daar hebben we een week gestaan zodat hij in die week 3 sessies kon hebben. 

We zijn begonnen met rond de camper te lopen om te kijken of hij ergens op reageerde, dan een keer een deur open en dicht doen en dan de camper in zodat hij daar ook weer kon ontspannen dmv de buzzers. Dan de camper gestart en zo steeds kijken wanneer er spanning op kwam zodat we deze konden laten afvloeien voor we de volgende stap namen.

Rust is een essentieel onderdeel van de therapie dus die kreeg hij na de sessie. Na 3 sessies terug naar huis, een rit van 3 uur, dat was voor nu te lang dus zijn we onderweg een paar keer gestopt om even te ontspannen.

Gelukkig kan hij een paar maanden later die lange ritten weer wel aan!